تروریسم رمانتیک

چرا مرا دوست نداری؟ همان اندازه سوال غیر ممکنی است(هر چند کمتر آزار دهنده است) که پرسیدن این که چرا دوستم داری؟در هر دو مورد،در چارچوب عشق،رو در روی اراده ضعیف قرار می گیریم،در مقابل این واقعیت که عشق،موهبتی است که به ما هدیه شده،موهبتی که هرگز نه می توانیم و نه لیاقتش را داریم که تشخیص بدهیم.در پرسش هایی از این دست ،مجبوریم یا به سوی خودبینی کامل تمایل پیدا کنیم یا از طرف دیگر،به حقارت مطلق:مگر چه کرده ام که مستحق عشق باشم؟پرسشی که عاشق شریف و فروتن می پرسد؛کار بدی نکرده ام.مگر چه کرده ام که از عشق محروم باشم؟اعتراض عاشق خیانت شده ،که خودخواهانه مدعی است ،موهبتی که حق هیچ کس نیست فقط به او تعلق دارد.در پاسخ هر دو پرسش،کسی که عشق را هبه می کند فقط می تواند جواب بدهد:چون تو،تو هستی_پاسخی که معشوق را به شکلی خطرناک و غیر قابل پیش بینی،میان خودبزرگ بینی و افسردگی،محصور می کند.

جستار هایی در باب عشق/آلن دو باتن

فیلسوف دلقک...